Dotrzyj do źródła podjadania.

Kiedy jesteś w stresie, Twoje ciało nie odróżnia maila z pracy od realnego zagrożenia. Reaguje tak samo — uruchamia się tryb przetrwania.

• rośnie poziom kortyzolu;
• spada samokontrola;
• mózg szuka szybkiej ulgi;
• ciało domaga się natychmiastowego „nagrodzenia”.

Jedzenie — zwłaszcza słodkie i wysoko przetworzone — działa jak szybki regulator napięcia. Podnosi poziom dopaminy i serotoniny, na chwilę uspokaja. Daje poczucie komfortu.

Problem polega na tym, że to działa tylko chwilowo.

Wieczorem, gdy napięcie z całego dnia opada, organizm nadrabia to, czego nie dostał w ciągu dnia — uwagi, odpoczynku, regulacji emocji. I wtedy pojawia się podjadanie.

To nie brak silnej woli.
To próba samoregulacji.

Jedzenie staje się:

• sposobem na rozładowanie stresu;
• nagrodą po trudnym dniu;
• chwilą zatrzymania;
• zastępczym poczuciem bezpieczeństwa.

Dopóki napięcie nie zostanie uregulowane u źródła, podjadanie będzie wracać, bo pełni funkcję szybkiej ulgi.

W pracy gabinetowej nie skupiamy się na zakazach, zależy nam na dotarciu do emocji i mechanizmów, które stoją za tym nawykiem.

Kiedy obniżamy poziom stresu i odbudowujemy kontakt z ciałem, potrzeba podjadania zaczyna naturalnie słabnąć.